Headbang

Marami ang naiirita 'pag nakikinig ako ng metal sa cellphone ko ('yong nasira). Ewan ko ba. Pati tatay ko, naiirita 'pag nakikinig ako ng metal. Uhm, nga pala, ang metal na sinasabi ko e 'yong mga music na, ika nga, pambaragan ng boses at tenga, at sinasabi pang parang alay sa demonyo (kaya siguro ayaw ng marami sa  mga kakilala ko ang gant'ong uri ng musika). Sabi pa nga ng tatay ko, 'pag naririnig n'ya 'yong mga kantang metal na pinapakinggan ko, ang nabi-visualize n'ya e mga taong naghahampasan ng bangko. Isang beses n'ya lang ata ako pinayagang makinig ng gan'on ('yong pinaglinis n'ya ako ng bahay!!!).

Hindi ko alam ang epekto sa iba, pero para sa 'kin, neutralizer ng mood ko ang mga metal music, lalo na 'pag tungkol sa puso ko ang problema. 'Pag ang lungkot ko, o pagkabadtrip, o pagkahinayang, o 'yong pakiramdam na parang walang laman 'yong dibdib ko, o 'yong mga dissapointments sa buhay ko na hindi ko kayang i-rearrange, metal ang balikat na sinasandalan ko. Magpapaka-emo ako sa kwarto kong walang pintuan, ta's maglalasing sa musika. Iaalog ko lang ang ulo ko hanggang malaglag ang lungkot sa utak ko, kaya minsan pagkagising ko kinabukasan e inaalog ko pa rin ang ulo ko. Masayahin akong tao...naaawa ako sa sairli ko 'pag nalulungkot ako. Buti na lang may mga metal band na aksidenteng umaalalay sa batang katulad ko na kailangan ng matinong kausap.

Ayaw kong mawala...

Ang pangit ng cellphone ko ngayon...buntis ang likod. Lumobo na ang battery kasi ginagamit ko kahit naka-charge.



<headbang, headbang lang nang headbang>